Archive

Category Archives for "Korte verhalen"

Met de poten in de klei

Het thema van de 4e editie van de Dag van het Werkplezier is “Met de poten in de klei”. Drie redenen waarom we voor dit thema hebben gekozen. En waarom je er op 24 mei (weer) bij moet zijn.

1) Werknemers, managers en directeuren zitten niet op de juiste plek
  • 75% van de werknemers zit niet op de juiste plek
  • 75 – 85% van de managers zit niet op de juiste plek
  • 85 – 95% van de directeuren zit niet op de juiste plek

Deze cijfers vertellen ons dat we niet helemaal goed snik zijn. We beginnen niet op de juiste plek of we groeien te ver door en raken steeds verder verwijderd van de juiste plek. Een voor de hand liggende interpretatie is dat we, naarmate we langer werken, het ‘waarom’ van ons werk uit het oog verliezen. De klei is ver te zoeken.

Misschien zijn we allemaal wel beter af als we één of twee stapjes terug doen ‘in de rol of de positie die we onszelf – soms met bloed, zweet en tranen – hebben verworven.

Daar waar we met de poten in de klei staan – waar het échte verschil wordt gemaakt – ervaren we de meeste voldoening: in mijn optiek een niet onbelangrijk onderdeel van werkplezier. En voldoening wordt ons beetje bij beetje afgenomen door de traptreden die we door de jaren heen (al dan niet bewust) aan het beklimmen zijn.

Beloning naar rol en positie is ook al lang achterhaald. Beloning naar presteren, en daarmee bedoel ik écht een verschil maken, op de plek waar het bedoeld is, dat zou een hele gezonde wending zijn. Gewoon een goede beloning. Dan maak je elkaar de kop wat minder gek en vecht je elkaar ook de tent niet uit.

 

2) Het is sowieso lekker om met de poten in de klei te staan

Het is lekker om in de klei te staan. Omdat klei vruchtbaar is. Het bestaat uit kleimineralen en het houdt voedingsstoffen vast. Lekker én gezond dus. Klei is overigens wel gevoelig voor structuurbederf, dus als je er met je poten in gaat staan, houd daar dan een beetje rekening mee. Het is ook sowieso lekker om met je blote poten in de klei te staan omdat het fun is.

Is dat dan belangrijk, plezier? Ja, heel belangrijk. Het spelelement kunnen toelaten, in werk en privé, maakt dat zware, serieuze en/of moeizame zaken minder vat op je krijgen.

Betekent dat dan dat je alles maar van je af moet laten glijden en niks in het leven serieus moet nemen? Nee, het betekent dat je jezelf en anderen ruimte moet geven/gunnen om plezier óók toe te laten in je werk/leven. Naast de serieuze zaken. Niet in plaats van. Er kan namelijk heel veel naast elkaar bestaan.

 

3) We kunnen het tempo waarin de maatschappij verandert niet bijbenen

De huidige ontwikkelingen in de maatschappij, zowel technologische als niet-technologische (want niet alles is de schuld van de high-tech industrie en het internet) gaan rap. Heel rap. We kunnen het niet bijbenen. Letterlijk niet. We zijn de afgelopen tien jaren met z’n allen steeds wat sneller gaan lopen. Echt waar!

We zijn druk als kleine baasjes. Het is tijd om massaal te vertragen. We moeten even op de rem trappen, want ons brein en ons lichaam leggen het af tegen de snelheid van verandering die van ons wordt gevraagd. Dus doe op z’n minst een beetje alsof je in de klei loopt. Dat vertraagt.

En in plaats van efficiënter, sneller, flexibeler en altijd maar meer-meer-meer moeten we ons vanaf vandaag steeds vaker onderstaande vragen stellen:

  • Mag het alsjeblieft wat minder efficiënt?
  • Mag ik hier even voor gaan zitten, staan, of wandelen en er de tijd voor nemen?
  • Mag ik ook standvastig zijn en vasthouden aan mijn belangrijkste fatsoensnormen en menswaarden?
  • Zullen we dit jaar de omzet een beetje verlagen? (en als teamresultaat afspreken dat we allemaal, aan het einde van dit jaar, voldoende energie en plezier hebben voor het jaar dat komen gaat?)

 

Tot slot

Wil je ons helpen met vertragen, even op de rem gaan staan, stilstaan, met de poten in de klei en je afvragen waarom jouw werk er ook al weer toe doet? En wil je Dirk de Wachter horen en zien spreken in het theater van De Kleine Willem?

Zet dan nu de Dag van het Werkplezier in jouw agenda, 24 mei 2019. En ik ben nou eenmaal teamcoach, dus mijn advies: kom met je team. Samen uit samen thuis. Een leuker en waardevoller teamuitje bestaat echt niet.

Tickets zijn verkrijgbaar op de website

Op jouw werkplezier,

#DvhW

Selmar

2

Flexibel, efficient en… knettertjegek!

 

Borderline times

Een jaar geleden zaten compagnon Ferry de Wit en ik in de huiskamer van Dirk de Wachter (psychiater). Onder het genot van een rood wijntje lekker keuvelen over wat er gaande is in onze maatschappij. In één van zijn boeken beschrijft hij heel treffend de toestand waarin we als maatschappij verkeren, met de titel: Borderline Times.

De social apps en de bijbehorende mensen in je smartphone eisen veel van je aandacht op. Misschien wel 24/7. Onophoudelijk bereikbaar zijn om het hoofd te bieden aan de fear of missing out. Tussen de digitale verplichtingen door moet je dan ook nog werken. Whaaahh!!

 

Happiness-hype

Zorgwekkende hype. In dit kader pleit Dirk de Wachter juist voor een beetje meer ongelukkigheid in het leven. Gevoed vanuit het idee dat een voortdurende zoektocht naar geluk doodongelukkig maakt. Daar kan ik wel in meegaan, de happiness-hype maakt ons gek.

Je mag toch ook wel eens een kutdag hebben? Of een periode wat minder in je vel zitten? En als je een baan hebt die voor jou okee is, waarom zou je je dan druk maken over ambitie, groei en potentieel?

Ietsje verderop in het gesprek haalt Dirk nog een fraaie boektitel aan, van zijn collega Paul Verhaeghe. Ook die titel weet de lading van onze gemeenschappelijke toestand aardig te dekken: Flexibel, efficiënt en… gestoord

 

(Foto: leemcollectief.nl)

 

Stappenplan tegen de gekte

Kortom, we maken onszelf en elkaar knettergek. Dus wat nu te doen? Volg onderstaand stappenplan:

  1. Neem de tijd en lees onderstaande blogs:

 

2. Plan structureel / wekelijks ROT-momenten in je agenda

R = rust. Dat heb je nodig. Vraag het aan de meest succesvolle lapzwans of een maffe topsporter in je omgeving. Je hebt rust nodig om te (blijven) presteren met plezier.

O = overzicht. Om stil te staan bij ‘doe ik nog steeds wat nodig is’ en om de regie te (her)pakken op je werk/leven/agenda en de dingen die je wel/niet doet.

T = tijd. Om te reflecteren. Om de dingen die jij belangrijk vindt met aandacht te kunnen doen. Werk en privé.

3. Cancel minimaal 1 afspraak die je in de komende week hebt staan om alvast in een gezonde proactieve modus te komen. Cancel een afspraak die voor jou niet belangrijk genoeg is en waar je ook nog eens nul energie van krijgt.

 

12 ½ jarig jubileum

Deze week kwam ik tot de ontdekking dat ik in augustus mijn 12 ½ jarig jubileum had kunnen vieren. Op 5 december 2005 ben ik afgestudeerd en op 1 februari 2006 ben ik gestart met m’n eerste baan. Alweer 12 ½ jaar een bestaan waarin werk een wezenlijk onderdeel van mijn leven is geworden.

Ik heb dit ‘momentum’ alsnog gevierd door even stil te staan en terug te blikken op wat ik in die 12 ½ jaar allemaal heb gedaan en wat ik daarmee heb bereikt. Met speciale aandacht voor de successen.

 

Wanneer is goed goed genoeg?

Ik vier ook alvast de komende 12 ½ jaar van mijn werkende bestaan door stil te staan bij de volgende vraag: “Wanneer is goed goed genoeg?” Alleen al het idee om hier een toekomstplan op los te laten maakt mij rustig. En omdat ik geloof in teamwork ga ik dit plan smeden in samenspraak met m’n dierbare en waardevolle vrienden/compagnons, Hans Kets (Doorpak BV) en Ferry de Wit (Dag van het Werkplezier).

Ik roep de Borderline Times waarin wij leven een halt toe en zet in tegenstelling tot Flexibel, efficiënt en… gestoord volledig in op rot-momenten: rust, overzicht en tijd.

Op jouw werkplezier,

Selmar

5

Een kort zomerblogje: it’s always summer somewhere

 

Met het zweet in de bilnaad – niet van het harde werken, wel van de temperatuur – deel ik wat ik in de afgelopen weken opvallend veel heb gehoord.

  • “Ja, hartstikke warm, maar ik vind dit ook wel heerlijke werkdagen hoor.”
  • “Och man, ik heb zo veel weg kunnen werken. Ventilatortje d’r bij, bam bam”.
  • “Met zoveel ruimte in de agenda vraag ik me soms echt even af wat ik moet doen.”
  • “Een verademing. Weinig belletjes, opgeschoonde mailbox en geen collega’s die je afleiden of aan de kop zeuren”.

 

[klik op de afbeelding voor een bijpassend muziekje]

 

Summer times

Deze summer times geven ons kennelijk vleugels op het werk. Even de tijd kunnen nemen om te bepalen wat je ‘moet doen’. En dan datgene lekker wegwerken in je eigen tempo. Zonder gezeik aan je kop.

Maar… dacht ik… dat kan toch ook gewoon in de herfst en in de winter? En de lente leent zich er ongetwijfeld ook goed voor. Besides, it’s always summer somewhere…

Dus doe gewoon alsof het zomer is, het hele jaar door. Doe alsof je alle tijd hebt. Blok hele ochtenden en middagen en werk lekker in je eigen tempo. Doe wat je moet doen en houd zeurende collega’s respectvol op afstand. Je hebt niet voor niets werkoverleggen om de belangrijkste dingen samen af te tikken.

Die overvolle agenda, dat stomme geren en gevlieg om de dingen maar gedaan te krijgen. Het is toch een beetje krankzinnig aan het worden? We werken onszelf langzaam maar zeker, massaal over de kop. Eerder deze week las ik een mooi NRC-artikeltje, ik heb het gedeeld op LinkedIn: “Je moet véél meer lummelen en niksen”.

 

Luiaard-modus

Neem de luiaard. Daar kunnen we met z’n allen nog heul veul van leren. In maart 2016 schreef ik de blog “Waarom hebben mensen toch zo’n haast? (maak kennis met de luiaard-modus)”

Zojuist heb ik die blog nog eens gelezen. Prima blogje 😊 Een klein stukje gaat over ons dochtertje dat vijf maanden na het schrijven van die blog is geboren en dat ik haar zal voorlezen uit De luiaard niet die niet lui was (Eric Carle).

Jente is nu bijna twee en we lezen haar elke avond voor het slapen gaan voor, ook uit het boekje over de luiaard. Meestal lukt het om ook écht vanuit een luiaard-modus voor te lezen, maar eerlijk gezegd lukt dat niet altijd. En dan is zo’n boekje maar wat snel uit…

Het toeval wil dat er, wederom over zo’n vijf maanden van nu, een tweede kindje wordt geboren. Jente krijgt een broertje of een zusje en daar zijn we heel erg blij mee. Zij hopelijk ook.

Ook deze baby Wesselink zal een eigen tempo hebben. In alles. En toch geef ik hem/haar graag het mantra van de luiaard mee, want daar kun je in deze haastige tijden niet vroeg genoeg mee beginnen.

Net als in de blog destijds eindig ik met onderstaande zinnetjes, in de stijl van Eric Carle:

 

Ik ben niet lui, ik doe mijn werk gewoon slim.

Soms doe ik de dingen wat langzamer,

omdat ik er dan langer van geniet.

 

Neem nou het schrijven van een blog

of – straks – het verschonen van al die poepluiers,

een afspraak met een klant, een werkoverleg,

of een onverwachts bezoekje aan een goede vriend,

het opvouwen van – alweer – een berg witte was,

een potje tafeltennissen met je collega,

of – samen – lekker thuis op de bank.

 

Ik ben niet lui, ik neem bewust de tijd.

En wat een ander daarvan vindt?

Dat interesseert mij dan even niet.

 

Have a nice year of summer!

Op jouw tempo, op jouw werkplezier,

 

Selmar

2

7 dingen waar je niemand verantwoording voor verschuldigd bent

 

Vorig jaar schreef ik kort voor de 2e editie van de Dag van het Werkplezier de blog “Mens durf te leven”, inspired by Ramses Shaffy. Ik grijp nog even terug naar de kern van die blog, omdat die voor een groot gedeelte ook de kern van onze missie raakt:“Mens, durf lekker te werken.” We willen allemaal iets van het leven maken, dus maak er wat van en lap aan je laars wat een ander ervan vindt.

 

Regie pakken

Vorige week was de 3e editie van de Dag van het Werkplezier (bekijk aftermovie). Een topdag! Dus wie weet tot volgend jaar? De 4e editie is op 24 mei 2019: save the date.

Dagvoorzitter Dorothée Loorbach vroeg aan Ferry en mij wat we hadden geleerd van 3 jaar Dag van het Werkplezier. In het kort kwam mijn antwoord neer op: “Regie pakken en de baas zijn over je eigen agenda, werk en privé”.

Dat moet ook wel, want de missie om werkplezier bovenaan op de agenda van organisaties te krijgen is mooi en noodzakelijk, maar ook tijdrovend.

De geboorte van onze dochter Jente, bijna twee jaar geleden, heeft positief bijgedragen aan het bewaken van mijn agenda. Ik ging een dag minder werken omdat ik 1 dag in de week bij Jente thuis wilde zijn. Daar moest ik als ZZP-er wel écht even aan wennen.

“Een dag minder werken… hoe de fuck ga ik dat voor elkaar boksen?”

 

Verkoop geen ongemeende sorry

Na verloop van tijd begon ik eraan te wennen en was de maandag niet alleen in mijn agenda maar ook in mijn hoofd per definitie geblokt. Dat hielp mij – en helpt mij nog steeds – om ook op andere dagen strakker mijn agenda te bewaken. Ik heb geleerd om te ‘blokken’. Ook nu, met meer teamklussen in de agenda, ervaar ik minder druk vergeleken met de periode dat ik vijf dagen in de week werkte.

En je hoeft natuurlijk geen ZZP-er te zijn en een dochter te hebben die Jente heet om te kunnen blokken. Ik zei geen NEE tegen werk of afspraken op die maandag, ik zei JA tegen Jente. En ik zei op de andere werkdagen JA tegen opdrachten en afspraken waarvan ik de inschatting maakte dat die mij energie en voldoening zouden opleveren. En in veel gevallen was dat ook zo.

Op deze manier heb ik best wel eens een lastig gesprek moeten voeren, waarin ik NEE zei. Maar ik heb geen 1 ongemeende sorry verkocht. En ik heb ook niet het gevoel gehad dat ik voor mijn keuzes, voor mijn JA of NEE aan iemand verantwoording hoefde af te leggen. Uitleggen wel, tuulk. Je mag best toelichten waarom je sommige keuzes maakt, maar verantwoorden hoeft niet. En dat geeft veel vrijheid in de kop en in het lijf.

Hoeveel ongemeende sorry’s verkoop jij? Hoe vaak heb jij het gevoel dat je aan iemand verantwoording verschuldigd bent? Ik hoop ‘minimaal’. Want het is zonde van je tijd en energie. Bovendien heeft het geen enkele zin. En zodra je je gaat verantwoorden verlies je langzaam maar zeker je eigen grenzen uit het oog.

Weten waar je JA tegen zegt, maakt het wat makkelijker om af en toe ook NEE te zeggen. Probeer je daarbij zoveel mogelijk te houden aan onderstaande zeven regels en je bent en blijft, zoals Ramses het zou zeggen, op je eigen vierkante meter een vorst.

 

7 dingen waar je niemand verantwoording voor verschuldigd bent
  1. Je hoeft je niet te verantwoorden voor het nodig hebben van eigen tijd. Het is niet asociaal of belachelijk als je niet afspreekt of beschikbaar bent terwijl je wel ‘tijd’ hebt.
  2. Je hoeft je niet te verantwoorden voor het hebben van een eigen mening. Je hoeft het niet altijd met iemand eens te zijn of anderen te bevestigen in wat ze je vertellen.
  3. Je hoeft je niet te verantwoorden voor het teleurstellen van iemand. Als jij je er okee bij voelt kan je uiteraard een reden opgeven, de intentie van jouw gedrag, maar het gevoel van teleurstelling is van de ander.
  4. Je hoeft je niet te verantwoorden voor de keuzes die je maakt op het gebied van werk of carrière. Waar krijg jij energie van? Wat is jouw unieke kracht? Wat wil je? Daar ga jij echt zelf over.
  5. Je hoeft je niet te verantwoorden voor je relationele keuzes. Normen, oordelen of verwachtingen, ze zullen er altijd zijn. Omring je met mensen die je accepteren zoals je bent. Mensen waar je energie van krijgt.
  6. Je bent niemand een excuus verschuldigd als je het niet meent. We zijn geneigd gehoor te geven aan please-gedrag. Maar als je je excuus niet meent bied dan je excuus ook niet aan, daarmee cijfer je jezelf onmiddellijk weg.
  7. Je hoeft je niet te verantwoorden voor het zeggen van: Nee. Mensen kunnen van alles van je vragen, dit kan echt alles zijn. Vragen staat vrij. Maar het is geen stelregel dat je iedere vraag met ja moet beantwoorden. Nee zeggen = Ja zeggen tegen iets anders.

Deze regels las ik vorig jaar in een blog van Marieke Ronhaar, ik vroeg haar of ik ze mocht noemen in een blog. Dat mocht. Gewoon vragen en verder was ik dus geen verantwoording verschuldigd 😊

Mens, durf te vragen en durf lekker te werken!

Op jouw werkplezier,

Selmar

3

“Ik ben ook ambitieus in mijn privéleven”

“Hey, kunnen we die Dag van het Werkplezier ook naar het noorden halen?” Na de 1e editie in 2016 kreeg ik dat mooie verzoek per mail. En na de 2e editie, in 2017: “Hoe zit dat met die Dag van jullie, komt die nog naar Groningen?”

 

Inmiddels, met de 3e editie op 8 juni a.s. in het verschiet en wetende dat het event staat, geven we daar heel graag gehoor aan. Want ook vanuit het verre westen en het zuiden is er interesse, dus we maken ons op voor een landelijk programma: Dag van het Werkplezier on tour 😊

 

Binding

Bovengenoemde mailtjes kwamen van Henniëlle, self made en zelfbenoemd eventmanager bij Noorderlink. De grootste netwerkorganisatie van de drie noordelijke provincies en gericht op samenwerking in Human Resource Management en Human Resource Development.

Een mooie partner om onze noodzakelijke missie een groter bereik te geven. Wie weet… In 2019 een 1e editie van de Dag van het Werkplezier in Groningen? Ik zou het supergaaf vinden. Ik heb er gestudeerd en zeven jaar gewoond, m’n zus was een échte stadjer (heeft er meer dan 20 jaar gewoond) en m’n lief komt er vandaan. Genoeg binding!

 

 

Hoe dan ook. In een recent gesprek met Henniëlle hadden we het over volle agenda’s, werkdruk en werkplezier. Ze sprak daarop de gevleugelde woorden: Maar ik ben ook ambitieus in mijn privéleven.” Wooowwww, mooooi!!!

Ze gebruikt deze zin met enige regelmaat zei ze, maar biechtte gelijk op dat deze levenswijsheid niet van haar zelf kwam. Die credits gaan naar haar ex-collega Katja. Zij kwam met die rake woorden op de proppen in een sollicitatiegesprek met Henniëlle (destijds werkzaam bij een andere organisatie) en Katja werd, geheel terecht, aangenomen.

 

Kwaliteit van werken kwaliteit van leven

“Ik ben ook ambitieus in mijn privéleven.” Dat zinnetje laat ook een ander lichtje schijnen op het woord ambitieus in de zakelijke context. Zo stel ik binnen organisaties of teams waar de prestatiestandaard absurd hoog is regelmatig naar de prestatiestandaarden in het privéleven. En dan blijft het vaak even stil. Terwijl dat toch minstens zo belangrijk is, en mijns inziens, belangrijker.

Een maximale kwaliteit van werken heeft z’n weerslag op je privéleven en vice versa. Beter lijkt het mij om te kiezen voor een optimale kwaliteit van werken en een optimale kwaliteit van je privéleven. En dat vergt maar 1 ding: investeren in waardevolle relaties. Ook op het werk.

 

Ruis op de lijn, een conflict, of iets onbenulligs

De kwaliteit van leven wordt sterk bepaald door de kwaliteit van je relaties. En ik denk dat dat ook opgaat in het werkzame leven. De kwaliteit daarvan wordt ook vaak bepaald door de kwaliteit van relaties met collega’s, leveranciers en opdrachtgevers.

De kwaliteit van een relatie kan worden geduid door de afstand die je ervaart tussen jou en de ander. Soms is die afstand te groot, misschien letterlijk (collega werkt in een ander gebouw, andere stad, andere verdieping). Of de afstand is te groot omdat je niet ‘nader tot iemand komt’.

Misschien is de afstand niet zozeer groot, maar zit er wel ruis op de lijn. Is er iets gebeurd waardoor vertroebeling is ingetreden. Een domme opmerking, een inhoudelijk conflict of gewoon iets onbenulligs.

Misschien zit iemand jou te dicht op de huid en voelt dat benauwend, beklemmend en verstikkend. Dan is de afstand gevoelsmatig te klein.

Wat het ook is, als de afstand niet-okee is, doe er dan wat aan. Als die collega waardevol voor je is.

 

The Space Between

Ga eens in gesprek over de afstand die jij ervaart ten opzichte van de ander en onderschat niet wat de waarde kan zijn van zo’n gesprek. Het kan veel niet-uitgesproken spanning of lading wegnemen. Het klaart de lucht, in ieder geval voor jou, en dat heeft direct invloed op de kwaliteit van de relatie. En dikke kans, ook op de kwaliteit van de werkzaamheden.

The space between your heart and mine
Is the space we’ll fill with time
(Uit: The Space Between – Dave Matthews Band)

 

Proef op de som – een stappenplan om je werkrelaties te versterken

Neem een aantal werkrelaties onder de loep en kijk naar de afstand die je ervaart, de ruimte tussen jou en de ander. Wat is ‘the space between’?

Is de afstand te groot? (ver weg, geeft niet thuis, onbereikbaar, niet-betrokken)

Is de afstand te klein? (benauwend, verstikkend, controlerend, ‘te dicht op de huid’)

Is het vertroebeld? (ruis, conflict, miscommunicatie, ‘er is iets (niet) gebeurd…’)

Is het precies okee? (je kunt jezelf zijn in min en plus, kwetsbaar, eerlijk, direct)

 

Kies een collega uit waarbij de afstand gevoelsmatig niet-okee is en volg het stappenplan.

  1. Stel jezelf eerst de volgende vraag: welk gezamenlijk belang hebben wij gediend, waar hebben we ooit voor gekozen, welke gedeelde waarden hadden we? Is het er nog? Ga door naar stap 2. Anders klaar-over-uit*
  2. Word het samen eens over wat je onder de wederzijdse belangen of gedeelde waarden verstaat en ga er daarna pas over in gesprek. Kun je het eens worden? Ga door naar stap 3. Anders klaar-over-uit*
  3. Welke verwachtingen en behoeften heb jij? Welke verwachtingen en behoeften heeft de ander? Kunnen jullie elkaar hierin voorzien / tot elkaar komen? Back to work, have fun! Anders klaar-over-uit*

* Laatste strohalm, stel jezelf de volgende vraag: “Waar zou ik het mis kunnen hebben?” Want misschien, heel misschien, heeft de ander wel een punt…

 

NB. Op 8 juni is het weer zover, de Dag van het Werkplezier, het gaafste teamuitje van het jaar. Heb jij al tickets besteld?

 

Op jouw werk- en privéplezier,

Selmar

Zelfsturing is doen wat volgens jou nodig is

 

“Doen wat nodig is. Dat klinkt simpel, en dat is het ook. Zelfsturing is een kwestie van mindset. Eenvoudiger kan bijna niet.”

 

Een derde van de jongeren in Nederland (16 t/m 24 jaar) maakt zich zorgen om een burnout te krijgen. En het aantal burnouts onder jongeren stijgt ook daadwerkelijk. Vooral tijdsdruk is een grote stressfactor. Daarbij voelt de jongere doelgroep zich vaker eenzaam. Maar liefst 20 procent zegt zich regelmatig alleen te voelen. Digitale communicatie speelt ook een grote rol.

Bronnen: GGZnieuws.nl en CBS

 

Gelijk maar even ter zake, in deze blog doe ik twee oproepen:

  1. Stel jezelf serieus de vraag of vrijwilligerswerk bij Humanitas Match iets voor jou is (zie ook laatste alinea)
  2. Stel jezelf serieus de vraag of jij de huidige werkzaamheden binnen jouw team nog altijd uit vrije wil doet

 

Steuntje in de rug

Van 2009 tot 2016 ben ik als vrijwilliger werkzaam geweest bij het maatjesproject Match van Humanitas Twente. In het begin heette het project Face2Face, dat dekt wel de lading. Het gaat namelijk om persoonlijk contact. Real life. Geen schermpjes ertussen.

Je coacht een jongere van 12-25 jaar die behoefte heeft aan een steuntje in de rug, om welke reden dan ook (school, thuis of op het werk).

Gemiddeld ben je er zo’n anderhalf tot twee uur in de week mee bezig (1 gesprekje of activiteit per week) en eens per zes tot acht weken bezoek je een intervisiebijeenkomst met de andere coaches.

Een Match is tijdelijk. Voor de duur van ongeveer een jaar trek je op met een jongere. Dat doe je op je eigen manier. Ik wisselde serieuze thema’s af met leuke en luchtige onderwerpen of gezellige activiteiten. Je bouwt iets op en gaandeweg werk je aan de coachvraag. De lat hoeft daarbij niet heel hoog te liggen. Kleine en haalbare stappen zijn prachtig om te realiseren!

 

 

 Bekijk het introfilmpje van Humanitas Match

 

Leren

Ik leerde bij elke ‘match’ wel weer iets nieuws over mijzelf en over de (leefwereld van de) jongere. Ik leerde ook van de intervisiebijeenkomsten met andere coaches en tijdens de thema-avonden die door de coördinatoren werden georganiseerd.

Frank Weijering, één van de intervisiebegeleiders, vatte de vrijwilligersuitdaging mooi samen in vier treffende ‘regels’ die ook als levenswijsheden door kunnen gaan:

  1. Respecteer de ander zoals ie is (wees niet te veranderingsgericht)
  2. Vertrouw op de wijsheid van de ander (ook als die ander twaalf of vijftien is
  3. Geef de ander regie (zorg ervoor dat het besluit van de ander is)
  4. Maak het klein (kleine stapjes = haalbaar = succes = vertrouwen)

 

Levenswijsheden

Ik zag in de bovenstaande vier ‘wijsheden’ parallellen met mijn werk als teamcoach. Steeds meer teams gaan de kant op van zelfsturing. Soms lukt dat, meestal niet. Het gaat fout omdat leidinggevenden niet toestaan dat teams uit vrije wil handelen. Of omdat er vanuit het team wordt gezegd dat er ‘teveel’ ruimte is. “we hebben kaders nodig, wordt er dan gezegd”. Nee, die heb je niet nodig.

Ik wens leidinggevenden iets meer van de vier wijsheden toe en teamleden meer lef. Het hele idee van zelfsturing is dat je ‘uit vrije wil’ handelt. Dat je doet wat nodig is vanuit eigen drijfveren en gezonde motieven. Voor jou, je team en voor je leidinggevende is het dan wel zo mooi als die drijfveren en motieven passen bij de organisatie. In die zin moet daar ook sprake zijn van een ‘match’.

 

                                           Afbeelding: Logische niveaus van verandering (Dilts & Bateson)

Uitleg bij de afbeelding: als je op een hogerliggend niveau een verandering doorvoert (zingeving / identiteit / overtuiging) dan volgt automatisch een verandering op de lagerliggende niveaus (vaardigheden / gedrag / omgeving).

 

Doen wat nodig is

Een persoonlijke ‘missie’, dat waar je voor staat, gaat vaak verder dan een bedrijfsmissie. Het is wat jouw werk en jouw leven zinvol maakt en betekenis geeft. In bovenstaande afbeelding van Dilts & Bateson aangeduid als zingeving. En dan heb je echt geen leidinggevende nodig die jou moet wijzen op het belang van die missie, jouw doel.

Die missie hoeft geen prachtige volzin te zijn. De lading ervan hoeft niet ‘pretentieus’ te zijn. Er hoeven zelfs geen mooie woorden in te staan en een missie hoeft zich ook niet in hogere sferen af te spelen.

De kunst is om het zo concreet en zo aards mogelijk te beschrijven. Dan gaat de rest vanzelf. Alles wat je doet staat in het teken van dat ene doel. Het enige dat je tegenhoudt is je werk-privébalans (8 uur werk, 8 uur privé, 8 uur slapen).

 

Zelfsturing

Als je weet waar je voor staat neem je sneller besluiten. NEE zeggen gaat je ook makkelijk af omdat je weet waar je JA tegen zegt. Kortom: je bent de omgeving aan het beïnvloeden, en niet andersom.

Een fundamentele verandering in denken (positieve self talk ) leidt automatisch tot een fundamentele verandering in doen. In doen wat nodig is. Het klinkt simpel, en dat is het ook. Zelfsturing is een kwestie van mindset. Eenvoudiger kan bijna niet.

Een mooi voorbeeld van zo’n missie is, al zeg ik het zelf: “In 2025 staat werkplezier bovenaan op de agenda in elke organisatie.” Simpel, aards en concreet. Ambitieus, maar ergens ook realistisch. En, voor mij in ieder geval, krachtig genoeg om er bijna elke dag toegewijde actie op los te laten. Tja, de boog kan niet altijd gespannen staan.

 

Neem contact op

Vorige week werd ik benaderd door Kiki Bijker, sinds juni is zij één van de coördinatoren van Match. Ze vroeg mij of ik mensen ken – liefst mannen!! – die vrijwilligerswerk willen doen binnen dit mooie en waardevolle maatjesproject. Ik zei dat ik dat zo 1-2-3 niet wist, maar dat ik het zou noemen in mijn blog. Dat de halve blog erover zou gaan wist ik toen nog niet…

 

Wil jij bij Humanitas Match doen wat nodig is? Neem contact op met Kiki via k.bijker@humanitas.nl

Wil jij binnen jouw team doen wat nodig is? Neem contact op met mij.

 

Laat je hieronder een reactie achter? Thx!

 

Op jouw werkplezier,

Selmar

Positieve Psychologie | play passion purpose

Eén van de meest vooraanstaande psychologen van de 20e eeuw is Martin E.P. Seligman. Samen met Mihaly Csikszentmihalyi (bekend van het begrip flow) is hij de grondlegger van de Positieve Psychologie.

Waar de traditionele psychologie primair gericht is op ontdekken en genezen van problemen, richt deze stroming zich op het voorkomen ervan. In de kern gaat het over:

  • positieve eigenschappen als vitaliteit, zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen
  • positieve manieren waarop je als mens of organisatie een verschil kan maken in de maatschappij
  • positieve ervaringen die mensen kunnen hebben zoals geluk, liefde en werkplezier

Deze blog gaat over het laatstgenoemde, niveaus waarop je positieve ervaringen kunt beleven. Er worden drie niveaus onderscheiden.

 

Niveau 1. Plezier, spel, energie

Deze vorm betreft het vluchtige karakter van plezier. Het is de simpelste, makkelijkst verkrijgbare, maar ook oppervlakkigste manier om plezier te beleven. Om gelukkig te zijn. Het gaat alleen maar om de leuk en is veelal gebaseerd op prikkels van buitenaf.

Een lolletje bij de koffieautomaat, een potje tafeltennissen of een dagje teambuilding waarbij het nuttigen van een hapje en een drankje de boventoon voert. Activiteiten en energizers die stuk voor stuk bijdragen aan het werkplezier en een goede sfeer. Super belangrijk, maar wel werkt het op dit niveau van plezier- of geluksbeleving zo dat als de activiteit voorbij is, een groot deel van het plezier ook voorbij is. En dat maakt het weinig duurzaam.

Waarom is het dan toch zo belangrijk om af en toe gewoon lol te hebben, een spel te spelen en energie te genereren? Bekijk het volgende filmpje op YouTube: The Power of Play.

 

Niveau 2. Betrokkenheid, verbondenheid, passie

Deze vorm van werkplezier of geluksbeleving betreft de mate waarin je betrokkenheid voelt bij de dingen die je doet. Verbondenheid met anderen, of met iets waar je helemaal in kunt opgaan en waar je jezelf makkelijk in kan verliezen. Deze vorm wordt vaak in verband gebracht met de term ‘flow’.

Betrokkenheid speelt een cruciale rol bij samenwerken en het creëren van succesvol teamwork. Waar krijgen jij en je collega’s lichtjes van in je ogen, wat zien jullie om je heen gebeuren waar je niet tegen kan en waar je graag iets aan wil doen.

Als je betrokken bent, is er maar één ding dat telt: passie. Je volgt je interne kompas, je zet je intuïtie en creativiteit in en vertrouwt op je eigenheid en eigen-wijs-heid. Passie betekent dat je ergens voor gaat en dat je doorzettingsvermogen hebt. Elementen die nodig zijn om te beginnen én om iets af te maken.

Echter, als je té betrokken bent of je verantwoordelijkheidsgevoel té groot is, dan kun je jezelf ook op een negatieve manier ‘verliezen in je werk’. Niemand kan zichzelf aan de eigen haren uit de drek trekken. Dus neem af en toe even afstand, grijp terug naar niveau 1: gewoon lol maken én “Never forget rule number 6.”

 

Niveau 3. Betekenisvol, zinvol, bijdragen

De derde vorm, het diepste niveau, betreft de mogelijkheid en de vrijheid die je ervaart om je eigen talenten en kwaliteiten in te zetten voor iets dat groter is dan jezelf. Een bijdrage leveren, ertoe doen. Het gaat er niet om wat je meeneemt in je graf, de vraag is: wat laat je achter. Dit niveau van werkplezier of geluksbeleving heeft een blijvend karakter en dient een hoger doel.

Dat hogere doel betekent dat je niet alleen met jezelf bezig bent, met je superinteressante en bommetje volle agenda. Het betekent dat je ook eens de vraag stelt: “Hoe kan ik mijn collega vandaag helpen?” Of “Hoe draagt mijn overvolle agenda bij aan wat ik wezenlijk belangrijk vind?”

Als team, afdeling of organisatie kun je misschien wat vaker stilstaan bij wat het doel achter het doel is van jullie gezamenlijke en belangrijkste teamresultaat. Waar ga en sta je met z’n allen voor, wat is de bijdrage aan een iets mooiere maatschappij? En vergeet niet dat je daar ook veel lol aan kunt beleven.

 

 

Play, passion and purpose!

Conclusie: alleen lol maken laat op termijn een leeg gevoel achter. Elk weekend dronken is leuk, maar de maandagen worden er vast niet beter op. En elke dag een geintje bij de koffieautomaat over dezelfde collega maakt het leven ook niet aangenaam. De kunst is om de drie niveaus met elkaar te verbinden.

We hebben spel en plezier nodig om ons goed te voelen en om onze batterij op te laden. We hebben verbondenheid en een gedeelde passie nodig om het samen met anderen te doen. Want alleen is ook maar zo alleen. En we hebben een hoger doel nodig om ons handelen betekenis te geven.

Gelukkig is deze combinatie voor iedereen anders. Wie help jij vandaag?

Laat je reactie achter onderaan deze pagina.

 

Gratis tip voor in je agenda: op 12 mei komen play, passion and purpose samen in De Grolsch Veste. Ben jij er ook bij? Binnenkort online tickets verkrijgbaar via www.dagvanhetwerkplezier.nl

Op jouw werkplezier,

Selmar

12

Het beste van jezelf, maar niet ten koste van jezelf

 

Als jij terugkijkt op 2016, wat zeg je dan tegen jezelf? Wat zeg je over je werk en wat zeg je over je privéleven? Zeg je hola-di-jee of ben je wat somberder gestemd? Loop je op je tenen om de dingen geregeld te krijgen en op de rit te houden? Is het in balans of was het simpelweg fantastisch?

In deze blog deel ik met jou hoe ik de laatste jaren heb beleefd. Met pieken en dalen. Op en af. Maar 2016 was in alle opzichten een topjaar!

Continue reading

2

Strijd jij mee in de werkplezier-revolutie?

Revoluciòn! Revoluciòn!

Ik vraag jouw specifieke aandacht voor het thema WERKPLEZIER. Where the focus goes, the energy flows! Op 12 mei 2017 is de 2e editie van de Dag van het Werkplezier.

Inmiddels hebben we Het Werkplezier Manifest opgesteld, voor alle mede-revolutionairen beschikbaar. Het hoe en waarom van de noodzaak van een ‘werkplezier-revolutie’ wordt hierin beschreven. Lees hieronder een introductie van Het Manifest.

Continue reading

11

Waarom hebben mensen toch zo’n haast? (maak kennis met de luiaard-modus)

“Nee, dan de luiaard – daar kunnen we nog wat van leren! Langzaam, langzaam, langzaam kruipt hij over de tak van een boom. Hij eet een beetje… slaapt heel veel… en is heel tevreden.”

 

Wat doe jij met de tijd die je gewonnen hebt zodra je iets efficiënt hebt afgehandeld? De kans is groot dat je je stort op je next-thing-to-do. En als je die eenmaal hebt weggewerkt, afgevinkt, doorgestreept, dan komt er vervolgens een binnenvlieger om de hoek kijken. Moeten we dan écht alles zo snel en zo efficiënt mogelijk doen? Alsjeblieft niet! Eerlijk gezegd heb ik het wel een beetje gehad met efficiëntie. Laten we de dingen wat bewuster kiezen en er gewoon de tijd voor nemen. Dan kun je er ook langer van genieten: maak kennis met de luiaard-modus.

Continue reading