5

Een kort zomerblogje: it’s always summer somewhere

 

Met het zweet in de bilnaad – niet van het harde werken, wel van de temperatuur – deel ik wat ik in de afgelopen weken opvallend veel heb gehoord.

  • “Ja, hartstikke warm, maar ik vind dit ook wel heerlijke werkdagen hoor.”
  • “Och man, ik heb zo veel weg kunnen werken. Ventilatortje d’r bij, bam bam”.
  • “Met zoveel ruimte in de agenda vraag ik me soms echt even af wat ik moet doen.”
  • “Een verademing. Weinig belletjes, opgeschoonde mailbox en geen collega’s die je afleiden of aan de kop zeuren”.

 

[klik op de afbeelding voor een bijpassend muziekje]

 

Summer times

Deze summer times geven ons kennelijk vleugels op het werk. Even de tijd kunnen nemen om te bepalen wat je ‘moet doen’. En dan datgene lekker wegwerken in je eigen tempo. Zonder gezeik aan je kop.

Maar… dacht ik… dat kan toch ook gewoon in de herfst en in de winter? En de lente leent zich er ongetwijfeld ook goed voor. Besides, it’s always summer somewhere…

Dus doe gewoon alsof het zomer is, het hele jaar door. Doe alsof je alle tijd hebt. Blok hele ochtenden en middagen en werk lekker in je eigen tempo. Doe wat je moet doen en houd zeurende collega’s respectvol op afstand. Je hebt niet voor niets werkoverleggen om de belangrijkste dingen samen af te tikken.

Die overvolle agenda, dat stomme geren en gevlieg om de dingen maar gedaan te krijgen. Het is toch een beetje krankzinnig aan het worden? We werken onszelf langzaam maar zeker, massaal over de kop. Eerder deze week las ik een mooi NRC-artikeltje, ik heb het gedeeld op LinkedIn: “Je moet véél meer lummelen en niksen”.

 

Luiaard-modus

Neem de luiaard. Daar kunnen we met z’n allen nog heul veul van leren. In maart 2016 schreef ik de blog “Waarom hebben mensen toch zo’n haast? (maak kennis met de luiaard-modus)”

Zojuist heb ik die blog nog eens gelezen. Prima blogje 😊 Een klein stukje gaat over ons dochtertje dat vijf maanden na het schrijven van die blog is geboren en dat ik haar zal voorlezen uit De luiaard niet die niet lui was (Eric Carle).

Jente is nu bijna twee en we lezen haar elke avond voor het slapen gaan voor, ook uit het boekje over de luiaard. Meestal lukt het om ook écht vanuit een luiaard-modus voor te lezen, maar eerlijk gezegd lukt dat niet altijd. En dan is zo’n boekje maar wat snel uit…

Het toeval wil dat er, wederom over zo’n vijf maanden van nu, een tweede kindje wordt geboren. Jente krijgt een broertje of een zusje en daar zijn we heel erg blij mee. Zij hopelijk ook.

Ook deze baby Wesselink zal een eigen tempo hebben. In alles. En toch geef ik hem/haar graag het mantra van de luiaard mee, want daar kun je in deze haastige tijden niet vroeg genoeg mee beginnen.

Net als in de blog destijds eindig ik met onderstaande zinnetjes, in de stijl van Eric Carle:

 

Ik ben niet lui, ik doe mijn werk gewoon slim.

Soms doe ik de dingen wat langzamer,

omdat ik er dan langer van geniet.

 

Neem nou het schrijven van een blog

of – straks – het verschonen van al die poepluiers,

een afspraak met een klant, een werkoverleg,

of een onverwachts bezoekje aan een goede vriend,

het opvouwen van – alweer – een berg witte was,

een potje tafeltennissen met je collega,

of – samen – lekker thuis op de bank.

 

Ik ben niet lui, ik neem bewust de tijd.

En wat een ander daarvan vindt?

Dat interesseert mij dan even niet.

 

Have a nice year of summer!

Op jouw tempo, op jouw werkplezier,

 

Selmar

Selmar
 

Arbeids- en organisatiepsycholoog (Rijksuniversiteit Groningen) | Teamwork expert Mede-initiatiefnemer Dag van het Werkplezier, samen met Ferry de Wit van banana tree

Click Here to Leave a Comment Below 5 comments