3

Nooit meer iets anders

 

Ik ben voor mijzelf begonnen. Op dit moment schrijf ik dat ik nooit meer iets anders zou willen. We gaan ‘t zien…

 

Het idee om trotse eigenaar te zijn van een Buro is enigszins aangewakkerd door het feit dat ik medio 2013 thuis kwam te zitten. Barre tijden. Maar dat is lately niks nieuws onder de zon, je hoort er immers niet meer bij als je niet bent ontslagen… Of het terecht was dat ík degene was van wie afscheid werd genomen? Natuurlijk niet! Of het begrijpelijk was? Ergens wel. Ik was zoekende en misschien was de liefde van beide kanten een beetje over. Toch kwam het, zoals je dat dan zegt, als donderslag bij heldere hemel.

 

Inmiddels zijn we een jaartje verder. Deze persoonlijke blog is het laatste onderdeel van de ‘nazorg’ die ik van meet af aan voor mijzelf heb opgestart. Iemand moet het doen. Een bijzondere periode, die ik graag wil delen. In kwetsbaarheid en openheid (practise what you preach!) en met een beetje zelfspot.

 

10-stappen-nazorg-plan

1) Even laten bezinken wat er is gebeurd. Whoohh, nu al ideeën over ‘Hoe zou het zijn als ik voor mezelf…”. Nogmaals laten bezinken. Traantje laten, thuis én bij collega’s.

2) Familie, vrienden en kennissen op de hoogte brengen (een dergelijk nieuwtje verspreidt zich trouwens snel). Zo goed en kwaad als het kan uitleggen ‘hoe en wat’, en ‘waarom jij’. En veel vertrouwenwekkende berichten ontvangen. Doet goed!

3) Knopje moet om. Een zakelijk gesprek met de baas. Goede overeenkomst sluiten. Hard op de inhoud, zacht op de relatie. Elkaar in de ogen kijken en ‘goed’ uit elkaar gaan. Wel belangrijk vond ik. Vind ik.

4) Overgangsperiode op het werk. Raar. Vooral tijdens de lunch (wat doe ik hier eigenlijk nog). Maar wel goed om te doen, tot het moment van afscheid de werkzaamheden netjes afronden. En dan overdracht van lopende zaken naar je collega’s: weer raar.

5)  Mixed feelings omarmen.

  • Zelfverwijt en deukje in zelfvertrouwen; waar heb ik het laten liggen en waar ben ik tekort geschoten?
  • Beschuldigend en ook wel boos; waar heeft mijn baas het laten liggen en waar is hij tekort geschoten?
  • Strijdbaar en vol vertrouwen; duizend ideeën en energie bij de gedachte ‘Wat als ik voor mijzelf zou beginnen?’

6) Bezinnen en genieten. Heerlijk om even niet te hoeven werken. Erop uit. Naar Griekenland, op zomervakantie. Liften naar Oostenrijk, een weekendje wandelen en wielrennen. Nog een keer Oostenrijk, avontuurlijk bergweekendje klettersteig. Wie nu leeft dan zorgt!

7) Structuurherstel. Nu echt thuis. Bah?!#$%^*. Geen werk, geen collega’s, geen structuur. Solliciteren dus. En vooral veel op pad. Gesprekken voeren met aantrekkelijke werkgevers en potentiële opdrachtgevers (“want stel dat ik voor mijzelf…”).

8) Knoop doorhakken. Voldoende steun, aanmoediging en bevestiging vanuit de sociale en (nieuwe) zakelijke kring om de stap te wagen. Je hebt de tijd nodig, kennelijk. Want eigenlijk was ik er tien seconden na aankondiging van mijn ontslag wel over uit: ik begin voor mijzelf.

9) Malle molen. Hoe start ik een eigen Buro op? Niet door duizend-en-één dingen tegelijk te doen. Ademhalingsoefeningen zijn dan het gevolg. Pfff. De basis op orde hebben en gewoon doen waar je goed in bent, waar je in gelooft. Contact maken, laten zien dat je bestaat. Opdrachten doen!

10) Afhechten. Je hebt goede keuzes gemaakt, het gaat goed! En je realiseert je dat de relatie inderdaad was uitgebloeid. Het ontslag kwam achteraf misschien wel als geroepen. Tijd dus nu voor een bedankje: ik heb een supertijd gehad en veel geleerd, ik heb mij kunnen ontwikkelen en ben persoonlijk gegroeid. Thanks!

 

Kick in the ass

De keuze om van mij afscheid te nemen is genomen op basis van het onderbuikgevoel van mijn baas. Ik denk de enige juiste manier. En, ik denk een goede keuze. Ik was daar uitgebloeid en uitgegroeid. Het was voor mij dé absolute kick in the ass die ik nodig had om iets anders te gaan doen. En hoe mooi is het dat opdrachtgevers en nieuwe contacten tijdens klantgesprekken ‘lichtjes in mijn ogen zien’ als ik praat over wat ik doe, en waarom ik het doe.

Een positieve bevestiging van de keuzes die ik in de afgelopen periode heb gemaakt. Trots op. Nu zeg ik dus: “Nooit meer iets anders.” Totdat zich vroeg of laat misschien weer een verandering aandient waar ik, bewust of onbewust, aan toe ben.

Afbeelding denkpoppetje (1. Welkom op de website)

Omgaan met verandering: hoe doe jij dat?

 

Selmar
 

Arbeids- en organisatiepsycholoog (Rijksuniversiteit Groningen) | Teamwork expert Mede-initiatiefnemer Dag van het Werkplezier, samen met Ferry de Wit van banana tree

Click Here to Leave a Comment Below 3 comments